[Иоанн]

Ребята, может кто знает, где можно приобрести фотографии деревень расположенных около города Акн, в западной Армении, это деревни Шрзу, Мушегка, Ванк, Дзорак и Атма? Спасибо.

Очень интересно увидеть современное их состояние и остались ли в указанных деревнях какие-либо церкви.

[Javakhk]

Эрзрумская крепость:



Медресе Якутие, 1308 г.

http://www.diyarmedi...um_yakutiye.bmp

[Javakhk]

Орнамент на стенах Эрзрума:
http://www.pbase.com.../erzurum&page=5

[Javakhk]

Эмир Султан, Эрзрум.

[Javakhk]

Медресе Чифте Минерли построен в 1255 г. Орнамент на его стенах так похож на страницы манускриптов из матенадарана...

На турецком сайте, откуда я их взял, эти бараны написали, что они просто изумительны, "Как это часто бывает с каменной резьной времен сельджуков".

[Arciv]

Даройнк (ныне Догу Баяазет), октябрь, 2009г.

Общий вид на город из дворца Исхак-паши (на ближнем плане с права от центра «Кешиш бахчеси» («Сад священника»), по преданию именно здесь Кярам влюбился в армянку Асли):


Дворец Исхак-паши:


Знаменитая крепость Баязета, известна еще с эпохи Урарту:


Курдское село на дороге Баязет-Ван:

[kaivaz]

Сайт монастыря Дейр-уль-Зафаран на границе Турции и Сирии (с турецкой стороны)

http://www.deyrulzafaran.org/turkce/

Оригинал материала на турецком:

http://www.radikal.c...rticleID=972343

Сообщение было изменено kaivaz: 05 Январь 2010 - 02:41

[kaivaz]

Sabah: Скрытая жизнь турок с армянскими корнями

Dec. 18th, 2009 at 12:28 AM

Когда в 2004г. вышла в свет книга Фетхие Четин «Моя бабушка», некоторые из нас очень хорошо поняли, а некоторые не захотели понять то, что она выявила турецкую действительность о существовании турок-мусульман с христианскими армянскими корнями. Четин написала книгу, опираясь на свою личную историю: у ее бабушки Сехер были армянские корни, и на самом деле ее звали Герануш. Однако писательница узнала этот факт только тогда, когда бабушке было уже 70 лет.

Во время резни 1915г. были убиты все мужчины из семьи Герануш, тогда еще 10-летней девочки. В тот период ее отец находился в Соединенных Штатах на заработках. Герануш вместе с семьей выселили, и, вероятно, она умерла бы по дороге, если бы ее под свою опеку не взял командир полиции Хусеин. С тех пор Герануш становится «духовной дочерью» супругов Хусеина и Эсмы. Ей дают имя Сехер, воспитывают и растят как мусульманку. Она выходит замуж, обзаводится детьми и внуками.

***
Те, кто спасся от погрома 1915г. и остался в Анатолии, сформировали интересную и в то же время грустную реальность. Большую часть из них составляли женщины, потому что во время погрома первой мишенью были мужчины. Некоторые мусульманские семьи (турки, курды и др.) брали под свою опеку молодых, особенно, красивых армянок. Они работали в качестве горничных. Некоторые из девочек становились женами хозяев, а некоторые выходили замуж за сыновей из этой семьи (не было нужды платить выкуп).

Некоторые мальчики, также спасшиеся от выселения, работали в качестве лавочников, мастеров и т.д. Эти исламизированные мальчики со временем как «турки» интегрировались в общество. Убитый в январе 2007г. в результате действий членов «Эргенекона» Грант Динк предполагал, что число «внуков», имеющих подобное прошлое, достигает 500 тысяч.

***
А какая жизнь у внуков? Как они живут, как мыслят?

Фетхие Четин и Сабандж, преподаватель университета, социолог Айше Гюль Алтынай - истории этих людей, рассказанные ими самими, представлены в книге под названием «Внуки». Есть еще одно обстоятельство: если даже люди с армянскими корнями забудут об этом или не будут придавать важности, то государство все равно помнит об этом.

Помните бывшего председателя Турецкого исторического общества Юсуфа Халачоглу, который подвергся противодействию из-за того, что говорил об армянах, превратившихся в курдов, алеви?

Халачоглу заявлял, что у него под рукой имеются документы о тысячах армянах, сменивших веру, но он так и не опубликовал их. Жизнь некоторых «внуков» показывает, что государство, владея подобными сведениями, время от времени использует их. К примеру, «Мехмед» узнал о своих армянских корнях во время событий 12 сентября 1980г., когда был на военной службе: его допрос о том, «делали ему обрезание или нет», сопровождался избиением и оскорблениями. Для государства он опасен (Как говорил Тюркан Сайлан, в любой период находятся люди, которые говорят о «равенстве граждан республики». Лживые слова.).

Люди, сталкиваясь с противоречивыми реалиями, находят интересные решения: например, люди с двойными именами… На улице – турки-мусульмане, а дома – армянские христианские семьи… Люди, представляющиеся атеистами, а по воскресеньям посещающие церковь… Люди, вешающие изображение Христа на стенах жилья…

Если спросите, что для «внуков» является общим, то отвечу: они все еще живут в страхе и тревоге. И очень немногие могут открыто принять действительность и противостоять тем последствиям, к которым она приводит.

Эмре Акоз, (Sabah, Турция) 16 декабря 2009г.

/armtoday.info/
Tags:
Турция

[Arciv]

Весна 2008г.

Река Тигр у древнего пещерного поселения Хасанкейф:



Цыганская девочка из табора «аптал» вблизи Мардина:



«Последние из могикан» ассирийского села у Мардина:



Ассирийский священник:

[hye]

ԱՐՄԱՏՆԵՐՍ ՎԱՆԱ ՀՈՂՈՒՄ ԵՆ... /Газета "Армянская Церковь" январь 2010/

Հարցազրույց բանաստեղծ, թարգմանիչ, հրապարակագիր եւ մշակութային գործիչ Բաբկեն Սիմոնյանի հետ:

- Հարգելի Բաբկեն, Դուք ամուր եք կապված վանեցու Ձեր արմատներին: Ինչո՞վ եք դա բացատրում:

- Ըստ իս, իրեն հարգող յուրաքանչյուր ոք պետք է գիտակից լինի իր ծագմանը, որովհետեւ ծագումը, այլ կերպ ասած` գենետիկ գաղտնագիրը, որ հաճախ մենք կոդ ենք անվանում, այն առանցքն ու զսպանակն է, որ մարդուն արարելու ուժ է հաղորդում: Գրչի մարդու համար շատ կարեւոր է ակունքներին հավատարիմ մնալու հաստատակամությունը:

Մարդն ու ծառը նույնն են: Ծառի պես մարդն էլ սնվում ու բարիք է տալիս, բայց առանց արմատի ի՞նչ ծառ եւ կամ` ի՞նչ բարիք: Մարդու համար այդ արմատը նրա ազգային արժեքներն են, ժողովրդի պատմությունը, բանահյուսությունը, գրականությունը, ավանդույթները, պատմական հուշարձաններն ու սրբավայրերը, որոնք դարեդար փոխանցվում են սերունդներին: Այդ առումով ես ավանդապաշտ եմ ու հպարտ եմ, որ հզոր ու առողջ արմատներ ունեմ, որոնք հասնում են դարերի խորքը ու ամուր փարված են մայր հողին: Հպարտ եմ, որ նախնիներս Վասպուրական աշխարհից էին, որ ապրել են հայոց առաջին մայրաքաղաք Վանում, որ ժամանակին կոչվել է Տոսպ, Տուշպա: Ստեղծագործելիս ինձ առաջին հերթին առաջնորդում է արմատներով վասպուրականցի լինելու հպարտության զգացումը: Ահա այդ զգացողությունն է օգնում ինձ խորհել արմատների, Վասպուրական աշխարհի երբեմի փառքի, վանեցի հայ մարդու արժանապատվության մասին:

- Տարիներ առաջ Դուք իրականացրիք Ձեր փայփայած վաղեմի երազանքը` եղաք Վանում…

- Երբ 10-12 տարեկան էի, հայրս հաճախ էր պատմում հայրենի օջախի` Վանա ծովակի, Վանի Խաչփողան թաղամասում գտնվող իրենց տան, Արտամետի համբավավոր խնձորների, Վանա տարեխ ձկան մասին: Ու որքան էլ այդ պատմությունները գեղեցիկ էին, դրանցում անափ դառնություն կար, փշրված կարոտ, չիրականացած երազ... Ինձ դրանք ասես հեքիաթային թիթեռնիկներ էին հիշեցնում, որ թռչկոտում էին հոգուս խորին շերտերում` երեւի հիշեցնելով, որ հայրական օջախը ինձ է սպասում, որ պիտի մի օր բացվեն դռներն հուսո, որ անհայ դարձած հայոց Վանը կընդունի իր կարոտաբաղձ զավակներին: Ի՞նչ իմանայի, որ դառնացած հորս հուշերը շատ տարիներ անց դառնալու են գողտրիկ բանաստեղծություններ ու պատմվածքներ: Հայրս հաճախ էր ասում. «Արդեն տարիքս առել եմ, վատառողջ եմ, գիտեմ, որ Վանը չեմ տեսնելու: Կգնաս մեր հայրենիքը, կփնտրես ու կգտնես հայրական մեր տունը Վանում, այնտեղից հող ու ջուր կբերես, ես չեմ լինի` կլցնես շիրիմիս, որ ինձ հանգիստ զգամ, առնեմ մեր ջրի եւ հողի ուժը»: 2002 թվականին հորս պատգամը սրտումս վերջապես ուղեւորվեցի Վասպուրական երկիր: Նախքան Վան մեկնելը այցելեցի հորս շիրմին: Խունկ ծխեցի, զրուցեցի հետը, ասացի, որ մոտ է նրա խնդրանքը իրականացնելու օրը: Հուզվեցի... արցունքաշաղ աչքերով նորից վերապրեցի ծնողիս ցավը, որ իմն էր դարձել: Հորս գերեզմանից մի բուռ հող վերցրեցի, որ հետս Վան տանեմ:

Ամառային շոգ երեկո էր, երբ Վան հասանք: Արցունքն աչքերիս դուրս եկա փողոց: Շտապեցի փնտրել ու գտնել Խաչփողանը մի հին հատակագծի միջոցով, որ ժամանակին ինձ էր նվիրել Վանում ծնված ու հայրենի քաղաքի պատմության ու մշակույթի քաջ գիտակ, ակադեմիկոս Վարազդատ Հարությունյանը: Թուրքերը փողոցը վերանվանել ու Ջումհուրիեթ են կոչել, ասել է թե` Հանրապետության փողոց: Իսկ հյուրանոցը, ուր իջեւանել էինք, Փարիզ էր կոչվում, որ Խաչփողանի հարեւանությամբ էր: Ամառային օրը երկար էր ու ես որոշեցի շրջել Վանի փողոցներում, վայելել աստվածապարգեւ դրախտը... Հորս հիշատակած Վանից, սակայն, ոչինչ չէր մնացել: Վանը ժամանակակից քաղաք է 250 հազար բնակչությամբ: Վանում գտնվելու առաջին օրն արդեն Խաչփողանն անգիր էի արել: Քաղաքի ծայրամասերում դեռ հրաշքով կանգուն են կավաշեն տներ, ուր երբեւէ ապրել են մեր նախնիները: Հիմա այդ տների բնակիչները օտարներ են` քրդեր: Նրանք, անշուշտ, գիտեն, թե ովքեր են եղել իրենց բնակարանների իսկական տերերը: Երբեք չեմ մոռանա մի դիպված: Խաչփողանում հող էի վերցնում, մոտեցավ մի թուրք, հարցրեց, թե ինչ եմ անելու այդ հողը: - «Սա մեր սուրբ հողն է»,- թարգմանիչ հայուհու օգնությամբ պատասխանեցի ես: «Ամբողջ հողը հո չեք տանելու ձեզ հետ», հնչեց թուրքի հեգնանքը: -«Ամբողջ հողը տանելու կարիք չկա, մենք ենք վերադառնալու», - դուրս եկավ հոգուս խորքից: -«Է, ոնց եք գալու»,- սառնասիրտ արտաբերեց թուրքը: -«Դուք դա չեք հասկանա, որովհետեւ հայրենիքի զգացողություն չունեք, ես չգամ` մյուս սերունդներն են վերադառնալու եւ` անպայմանորեն, անկարելի ոչինչ չկա, վկա է հրեն վերեւում ժայռի հետեւը սպասող Մհերը»…
Թուրքը հեռացավ, համոզված եմ` ոչինչ չհասկանալով:

Читать далее